گناهم چیست که دوستت دارم

تنبور دل گرفته ی من،یاریار کن...

تنبور دل گرفته ی من،یاریار کن

شوری به چنگ آور و وجدی شکار کن

چندی سکوت کردی و سرکه شراب شد

پایان گرفت گوشه نشینی،هوار کن

آیینه باش رو به صداهای ماوراء

از کائنات نغمه بگیر و نثار کن

تا چند زیر پرده بماند جنون من

این نعره ی نهان مرا آشکار کن

ای ذات ماورای صداها و رنگها

ما را به آن سکوت مقدس دچار کن

فرخنده باد! پنجه ی حق می نوازدت

تنبور گُر گرفته ی من،یاریار کن

+نوشته شده در چهارشنبه هفدهم مهر 1387ساعت11:45توسط مرتضـی |

ناگاه روی دادم و طوفان شروع شد...

ناگاه روی دادم و طوفان شروع شد

ابری سیاه آمد و باران شروع شد

باریدم آنقدر که به پایان رسید ابر

آنگاه آسمان درخشان شروع شد

خورشید بر شقیقه ی من ایستاده بود

آبی ترین دقایقم از آن شروع شد

در من هزار نام درخشنده جان گرفت

من مات مات بودم و پایان شروع شد

+نوشته شده در چهارشنبه ششم شهریور 1387ساعت1:5توسط مرتضـی |

من رودم و من رودم و من رودم و من رود...

من رودم و من رودم و من رودم و من رود

پا رود و نفس رود و لبم رود و سخن رود

اینک به فراسو کلماتم چه روانند

جاری شده از چشمه ی ژرفا به دهن رود

جوشان و کف آلوده روانم که بمیرم

دریا!بپذیر این به تن افکنده کفن،رود

در بستر طولانی رویا به خود آمد

با غرّش موسیقی خاموش"شدن"رود

رویای غریبی است که در حنجره رویید

من رودم و من رودم ومن رودم و من رود

+نوشته شده در یکشنبه بیستم مرداد 1387ساعت1:44توسط مرتضـی |